• info@benazir.nl

Maandelijks archief mei 30, 2022

Het gevaarlijke lijntje tussen ouder en kind.

Als ouder zet je een kind op de wereld en je wilt niets liever dan dat je kind gelukkig is. Je bent gefocust op je kind en kosten noch moeite worden gespaard om je kind het allerbeste te geven wat in jou bereik ligt. Soms zijn dit materiële zaken maar ook aandacht, liefde en tijd bied je rijkelijk aan. Als dan blijkt dat het leven van je kind anders verloopt dan bij andere kinderen, dan zet je je gewoon nog meer in om te zorgen dat er een balans komt. Je wilt immers niet dat je kind zich ongelukkig voelt en ervaart dat hij buiten de boot valt.

De omgeving begint af en toen opmerkingen te plaatsen, maar deze negeer je, want wat weten ze nou van jou kind. Jij hebt een mooi, bijzonder en speciaal kind en die moet je gewoon ietsje anders benaderen. Het doet je pijn dat je omgeving niet ziet dat je kind gevoelig en lief is en helaas alleen de vervelende voorvallen ziet.

De band die jij met je kind hebt is speciaal, een sterke lijn die vaak alleen jij ervaart, omdat alleen jij je kind begrijpt. Jij snapt waarom hij zich zo voelt, want die afwijzing, eenzaamheid en onbegrip heb je zelf als kind ook ervaren. Je zal er daarom alles aan doen om ervoor te zorgen dat dit je kind niet overkomt.

Het gedrag van je kind wordt steeds gecompliceerder en helaas snappen je partner en de hulpverleners het gedrag niet, maar jij gelukkig wel, maar dat komt door de speciale band die jij hebt. Om de woede-aanvallen, het haantjesgedrag, de angsten en het claimgedrag manoevreer je heen, want je hebt geleerd dat je niet de confrontatie met je kind moet aangaan, want dan verandert de stemming van je kind. Ook vul je de momenten op als het kind aangeeft dat het zich verveelt want je kind heeft uitdagingen nodig.

Wat je al die tijd echter niet ziet, is dat de speciale band die je met je kind hebt een pedagogische uitdaging is en je grote blinde vlek. Je wilt deze niet onder ogen zien, want dat voelt als falen en je angsten nemen vervolgens de overhand, waardoor je nog meer gaat overcompenseren.

Dan ontstaat er ineens een groot sociaal probleem, want je kind heeft onuitstaanbaar gedrag. In een groep functioneren gaat nauwelijks meer. Je kind is moeilijk corrigeerbaar en alles draait thuis om het kind heen. Een sociaal leven onderhouden gaat moeizaam, omdat je altijd in spanning zit: hoe zal mijn kind reageren of zich gedragen? Je kan geen geschikte hulpverlener vinden die je kind kan begeleiden en je merkt dat de speciale band die je met je kind hebt vaak een moeilijke en vermoeiende band is. Het kind slurpt alle energie uit je lichaam en je kan niet meer.

Zo krijg ik wekelijks enorm veel ouders aan de telefoon die een speciaal lijntje hebben met hun kind. Ze hebben een bijzonder kind die helaas door niemand begrepen wordt, waardoor het kind vastloopt. Dat de oorzaak op het pedagogische vlak ligt dat zien ze niet, want dat is immers hun blinde vlek. Pas als het bijna of helemaal te laat is en ze letterlijk niet meer kunnen, zijn ze bereid om hun blinde vlek onder ogen te zien.

Heb je een speciaal lijntje met je kind, dan zou ik het verstandig vinden om nogmaals eens goed naar het lijntje te kijken, want dit lijntje kan later een zeer gevaarlijk lijntje blijken te zijn als er sociale problemen onstaan. Dit speciale lijntje blijkt dan een lijntje te zijn van overwaardering, schuldgevoel, schaamte en angsten.

Zit je kind niet lekker in zijn vel, probeer dan nuchter te kijken naar wat de oorzaak is in plaats van mee te gaan lijden met je kind. Want daar is je kind zeker niet bij gebaat, maar jij ook niet. Realiseer je goed dat IEDERE ouder een blinde vlek heeft en dat het zeer moedig is om dit onder ogen te zien. En nog moediger om deze aan te pakken.

Delen waardeer ik maar misschien ook wel een ouder die net dit even nodig heeft

Vastgelopen HSP-ertjes

Afgelopen periode heb ik veel doorverwijzingen gehad van collega’s die niet precies wisten wat ze met bepaalde gezinnen aan moesten. De behandelmethodes en resultaten waren niet effectief waardoor ze vaak met hun rug tegen de muur kwamen te staan omdat ze het gezin niet verder konden helpen. Omdat ik als hulpverlener net wat meer extraatjes heb door onder andere mijn telepathie, vroegen ze of ik misschien op het onderbewustzijn kon kijken wat de oorzaak van de problemen waren.

Zo werd er ook een tweeling bij mij aangemeld die beide extreem gedrag vertoonden. Kyra een meisje van 6 jaar had zulke enorme explosieve buien dat ze vaak haar moeder mishandelde als het niet verliep zoals zij in gedachten had. Dit gedrag vertoonde ze niet alleen thuis maar ook op school en buiten in de straat was ze een echte draak. De school had het zorgteam ingeschakeld en er werd een behandelplan opgezet. Omdat Kyra in de klas een enorme stoorzender was en nauwelijks te begrenzen was, hoefde ze maar halve dagen naar school. Ondanks het behandelplan verslechterde het gedrag van Kyra en werd het zowel thuis als op school een onhoudbare situatie. Omdat ik jarenlang scholen heb geadviseerd en begeleid, kreeg ik ook van deze school een verzoek om even mee te kijken. Met toestemming van de ouders bekeek ik een foto van Kyra en zag meteen wat de oorzaak was en waarom het behandelplan geen kans van slagen had.

Het huis van Kyra was een energetisch zwaar huis en als HSP heb je daar enorm veel last van. Maar ook de omgeving waar ze woont zorgt ervoor dat ze omhuld wordt door een zwarte wolk van negativiteit wat duidelijk terug te zien is in haar gedrag. Omdat ze als HSP-er maar liefst 20 á 30 keer meer informatie onbewust tot zich neemt dan een niet HSP-er, reageert ze erg heftig op alle negativiteit. Door de overprikkeling ontstaat er bijna een soort van kortsluiting bij Kyra waardoor ze alles om haar heen wil vernietigen en pijn wil doen. Later als ze rustig is kan ze zich er vaak niets van herinneren en is dan ook enorm verdrietig. Dit zorgt ervoor dat de ouders enorm verward zijn en niet weten wat ze met het gedrag aan moeten. Kyra wordt daardoor nauwelijks begrensd en bepaald daardoor de hele sfeer in huis. De Orthopedagoog heeft haar de diagnose ADHD gegeven en aangeraden om Kyra medicatie te geven zodat ze misschien handelbaarder wordt.

Haar tweeling broertje heeft ook last van het huis en de omgeving maar reageert precies het tegenovergestelde van Kyra. Kevin is een dromer en sluit zich helemaal af. Zijn spraak- en taalontwikkeling lopen achter en hij heeft ook de diagnose TOS taalontwikkelingstoornis) gekregen. Ook Kevin is net als Kyra een HSP-er maar daarnaast is Kevin ook helderhorend. De hele dag door hoort hij geluiden in zijn hoofd waardoor het geluid vervormt of overstemd wordt. Dit heeft wel degelijk invloed op zijn taal- en spraakontwikkeling. Door de heftige overprikkeling maken de hersenen van Kevin overuren waardoor er maar weinig ruimte overblijft voor andere zaken zoals b.v. zijn spraak en taal. Als Kevin overprikkeld is dan sluit hij zichzelf af omdat hij in zijn eigen coconnetje de rust probeert te creëren.

Om deze casus op te kunnen lossen zal ik als eerste moeten zorgen dat de oorzaak van de meeste problemen weggehaal wordt en dat is het onrustige huis. Daarna kan ik pas een behandelplan opzetten zodat er duidelijkheid komt voor alle gezinsleden. Als die jaren hebben de ouders de kinderen nauwelijks kunnen opvoeden omdat ze door de problematiek voornamelijk bezig waren met ervoor te zorgen dat de boel niet explodeerde. Dat veroorzaakte ook dat er geen sturing was en de kinderen bepaalden welke koers het gezin op gaat.

Omdat mijn plan van aanpak niet in overeenstemming was met de andere hulpverleners, vraag ik of iedereen een stap terug wil doen zodat ik de ruimte krijg. Nadat het huis weer rustig is, pakt ik meteen door en maak een behandelplan voor het gezin die ik eerst de ouders uitleg en daarna de kids. Kyra en Kevin zijn erg onder de indruk van mijn voorkomen en zien dat ze geen enkele andere weg meer op kunnen gaan dan de weg die ik ze aanbied. Kiezen ze ervoor om toch een andere koers te varen dan heeft dit direct consequenties voor ze omdat ze dan minder tijd voor hun schermpjes hebben. De ouders begeleid ik intensief omdat ze consequent en duidelijk moeten communiceren naar de kids. De afsluittechnieken die Kyra en Kevin krijgen zorgen ervoor dat ze minder prikkels krijgen, en dit heeft direct invloed op hun gedrag. Ook de school krijgt duidelijk instructies om ervoor te zorgen dat Kyra geen aparte behandeling krijgt dan de rest van de kinderen. Dit zorgt ervoor dat ze juist buiten de groep wordt geplaatst. Ze gaat ook gewoon hele dagen naar school. Door de intensieve begeleiding van de ouders, zie je ook meteen resultaat in het gedrag van beide kinderen. Kyra probeert af en toe de grenzen op te zoeken maar doordat de consequenties duidelijk zijn, kies ze eieren voor haar geld. Omdat ze qua gedrag veel positiever wordt, reageert de omgeving ook prettig op haar wat haar stimuleert om dit gedrag vast te houden.

Na twee maanden heb ik overleg met de hulpverleners en ze zijn verbaasd dat het gezin zo enorm positief veranderd is. Kevin heeft enorme sprongen gemaakt met zijn spraak, omdat hij zich regelmatig afsluit. Kyra heeft nauwelijks meer woede-aanvallen en gaat hele dagen naar school. Sociaal hebben ze nog een achterstand maar ze worden nu geaccepteerd door de klas en zelfs uitgenodigd voor kinderfeestjes. Dankbaar verlaat ik het schoolgebouw na het overleg omdat mijn collega’s mij het vertrouwen gaven om te mogen helpen dit gezin een nieuw begin te geven.

Delen waardeer ik maar een andere ouder misschien ook.❤️

Meno explosie

Een HSP-er wordt geboren met een extra uitrusting en deze zal nooit zomaar verdwijnen. Je bent paranormaal omdat je met je gevoel – soms wel meer dan 20 á 30 keer – meer kunt waarnemen dan een ander. Van tijd tot tijd lijkt het alsof je niet meer zo gevoelig bent en raakt het hoog-sensitieve even op de achtergrond. Onder invloed van je hormonen zal deze gevoeligheid af en toe schommelen. Voel je je lekker, dan is vaak je serotonine – ook wel het gelukshormoon genoemd – op peil en dan zul je van je gevoeligheid nauwelijks wat merken. Je bent op een positieve frequentie afgestemd, dus al het negatieve kun je prima aan.

Maar door een plotselinge, ogenschijnlijk lichte verandering kun je als HSP-er totaal de andere kant op slaan. Alles wat eerst totaal geen probleem leek en zelfs erg leuk was om te doen, valt nu zwaar en is ineens een grote uitdaging geworden. De oorzaak ervan kan een hormonale verandering in je lichaam zijn. Een HSP-er maakt tijdens zijn leven twee grote hormonale veranderingen mee: de para-explosie en de meno-explosie. Onder invloed van deze veranderingen kun je in een neerwaartse spiraal belanden, waar je soms maar moeilijk uit kunt komen.

De para-explosie ontstaat gedurende de puberteit en daar heb ik al meerdere artikelen over geschreven. Echter de meno-explosie is vele malen heftiger en daar is maar weinig over bekend. Deze periode kan tussen de drie en tien jaar duren en de eerste symptomen openbaren zich tijdens de pre-menopauze en dat is vaak rond je veertigste levensjaar. De hormonale verandering heeft direct invloed op de paranormale vermogens van een HSP-er en brengt vaak een reeks lichamelijke- en geestelijke klachten met zich mee, zoals: slaapstoornissen, stemmingswisselingen, vermoeidheid, angsten, onzekerheid, buikklachten, rugpijn, schouder- en nekklachten, niet van veranderingen houden en heel erg de controle willen behouden over allerlei zaken.

De meno-explosie komt vaak na een periode dat men zich ontzettend lekker voelde en dan is een heftige terugslag een onaangename verrassing. Tijdens deze periode komen ervaringen naar boven waarbij je vaak je verdriet hebt weggeduwd, omdat er geen ruimte was om deze te verwerken. Omdat het dan plotseling omhoog popt zonder een directe aanleiding en in combinatie met de hormonale verandering, waardoor er vaak minder serotonine aangemaakt wordt, is het moeilijk om er goed de vinger op te leggen of het gaat om de meno-explosie, een burn-out of een depressie.

Muziek en afsluittechnieken zijn mooie hulpmiddelen om een HSP-er die in de meno-explosie zit weer op een prettige frequentie te krijgen. Alles om ons heen heeft een trillingsniveau, dus wij als mensen ook. Door je af te stemmen op een hogere frequentie – en dat kan door muziek te luisteren- kan dit van grote invloed zijn op je lichaam en geest. Diverse muziekprogramma’s heb ik voor cliënten geschreven die ze dan 6 dagen lang beluisterden en dan meteen merkten dat hun klachten afnamen en vaak ook verdwenen. Je afstemmen op een positieve frequentie zorgt ervoor dat je lichaam mee gaat resoneren. Dat wil zeggen dat je lichaam de positieve frequentie ervan aanneemt, wat je gemoedstoestand zal beïnvloeden. De hypofyse, een hormoonklier die door de meno-explosie ontregeld raakt en waar drie belangrijke hormonen worden aangemaakt, heeft direct invloed op onze slaap en stemmingswisselingen.

Resonantiemuziek op 936 hz (https://www.mixcloud.com/…/936hz-clear-your-mind…/) De frequentie van de hypofyse, zal een gunstige invloed hebben op je gemoedsrust.

De meno-explosie kan ervoor zorgen dat een HSP-er maar liefst 40 á 50 keer gevoeliger wordt dan een niet HSP-er en dat brengt dan heel wat uitdagingen met zich mee als je continu die prikkels moet verwerken. Overprikkeling tijdens de overgang verdient daarom extra aandacht, want maar liefst 20 % van de wereldbevolking wordt geboren als HSP-er. Een preventief handelen is dan beter dan de hele medische molen bewandelen. Of een diagnose krijgen die geen rekening houdt met je hoog-sensitiviteit.

Delen waardeer ik maar een ander misschien ook. ❤

Hoe respectvol ben jij?

Respect is een woord dat voor iedereen een andere betekenis heeft. We willen allemaal dat ons kind respectvol gedrag laat zien, maar wat er precies onder valt, is niet altijd even duidelijk. Daardoor wordt respectloos gedrag niet herkend en kan het op een gegeven moment ontaarden in gedrag dat zeer storend en asociaal kan zijn. Voor men in deze alarmfase komt, gaan er heel wat kleine gedragskenmerken aan vooraf. Dit zijn enkele gedragingen die kunnen uitmonden tot niet gewenst sociaal gedrag en zelfs storend kunnen zijn in een groep. Gedragingen die je later als volwassene ook laat zien en zelfs doorgeeft aan je eigen kinderen. Ze vallen dan niet meer op en worden in de groep waar je mee samenleeft als normaal ervaren. Het worden je normen en waarden, zonder dat je beseft dat het in een andere groep als onprettig, bot en/of respectloos kan worden ervaren. Je snapt niet waarom je omgeving zo reageert en omdat je nauwelijks vergelijkingsmateriaal hebt, ga je de oorzaak buiten jezelf zoeken. Het kan dan zomaar zijn dat je het gevoel krijgt dat je niet begrepen wordt door de wereld.

Gedrag van kinderen wat voor sociale uitdagingen kan zorgen.

• Meerdere malen moeten roepen voordat een het kind reageert

• Onderbreken tijdens een gesprek

• De clown of entertainer uithangen

• Weglopen als je tegen het kind praat

• Negeren of naar een beeldscherm blijven staren

• Veel aandacht vragen, op welke manier dan ook

• Geen dank je wel of alsjeblieft zeggen

• Op een gebiedende toon praten (doe dit, geef dit, ik wil…)

• Stemmingswisselingen

• Emotionele uitbarstingen

• Ik doe dit voor je, maar dan doe jij dit voor mij

• Niet attent zijn (complimenten, felicitaties, interesse tonen)

• Stil en/of je met een zielige houding opstellen in een groep

• Achter je ouder schuilen en geen gedag willen zeggen

• Te laat komen!

In het begin lijkt het allemaal onschuldig gedrag en dan zie je vaak dat men het gaat negeren, of gaat accepteren. Doordat het licht op groen wordt gezet voor het kind, zal er langzamerhand steeds meer onwenselijk gedrag naar voren komen. Sociale problemen kunnen hierdoor ontstaan, maar ook de motivatie van een kind zal sterk afnemen. Het kind roept dan te pas en te onpas dat het saai is, dat ze zich verveelt en dat niemand hem/haar leuk vindt. De ouder gaat proberen om het leven voor het kind aangenamer en ‘gelukkiger’ te maken, omdat je niet graag je kind ongelukkig ziet. Overcompenseren, beschermen en zelf antwoord geven voor een kind is dan het gedrag wat de ouder laat zien. Er wordt een kind een vraag gesteld en voordat het kind antwoord kan geven, beantwoordt de ouder de vraag. De buikspreek-ouder is dan geboren. Je ziet dat het kind nog ongeïnteresseerder wordt en de communicatie moeilijk verloopt.

Als een kind respectloos gedrag vertoont, krijgt het kind de mogelijkheid en de ruimte om dit te laten zien. Als ouder ben je een spiegel voor de kinderen en daarom is het goed om van tijd tot tijd even kritisch naar je eigen gedrag te kijken

Kijk of je de bovenstaande gedragingen zelf laat zien aan je kinderen en besluit dan wat je met deze blinde vlek wil doen. We kunnen met z’n allen de maatschappij steeds weer een stukje mooier en respectvoller maken door kritisch naar onszelf te kijken. Niet voor niets zegt men: ”Verbeter de wereld, begin bij jezelf. ”

De maatschappij zijn immers wij.

Deel je mee?❤️