Category ArchiveHSP

Winterdip

Nu de blaadjes van de bomen langzaam eraf gaan vallen en de herfst zijn intrede doet, is er een groep mensen voor wie de dagen somber, zwaar en soms wel uitzichtloos worden. Een groep mensen die gevoelig zijn voor externe factoren zoals sferen, geluiden en seizoenen. Deze externe factoren kunnen de gemoedsstemming van een gevoelig persoon zoals een HSP-er (Hoog Sensitief Persoon) zo beïnvloeden dat deze zelfs in een winterdepressie kan raken.

Dat energie invloed heeft op mensen is al lange tijd bekend. Dat wij mensen ook uit energie bestaan en onze emotionele ontladingen voor vele obstakels kunnen zorgen in onze omgeving, is minder bekend. Als mens hebben we 6 basisemoties waarvan 4 min-emoties: angst, woede, verdriet en teleurstelling. Als we dus als mens alleen maar rustig op de bank zitten zonder iets specifieks te doen, dan zijn we op dat moment onbewust aan het ontladen. Dit zijn vaak min-emoties en die kunnen onze woonomgeving veranderen in een energetisch zwaar huis. Nu we meer binnen zitten en dus meer geconfronteerd worden met onze emotionele ontladingen, kan dit je in een neerwaartse spiraal doen belanden.

Een HSP-er neemt vaak veel meer waar op gevoelsgebied dan een niet HSP-er en zal in zo’n zware emotionele omgeving uiteindelijk onverklaarbare klachten krijgen. Een mens kan namelijk niet functioneren in een omgeving met min-energie zonder geestelijk of lichamelijk in te moeten leveren.
Vermoeidheid, lusteloosheid, stemmingswisselingen, negatieve gedachten en een depressief gevoel kunnen het gevolg zijn. Als er ook nog externe factoren, zoals het weer een rol spelen, dan zijn er weinig positieve punten, oftewel plus-energie die de boel omhoog kunnen trekken. Een HSP-er kan dan met de wisseling van de seizoenen zoveel last krijgen, dat er een depressief gevoel ontstaat, waardoor je het gevoel hebt dat je de komende winter maar met moeite kan doorkomen.

Hoe kun je dit verbeteren?
Door plus-energie, oftewel positiviteit aan je leven toe te voegen. Zowel van binnen als van buiten uit kan dat.
Je kunt door b.v. muziek waar je vrolijk van wordt al plus-energie toevoegen, maar ook door je focus te verleggen door naar de dingen te kijken die je hebt, in plaats van je tekorten te vergroten. Gezellig eten of een kopje koffie drinken kunnen al een bron van positiviteit zijn.
Dit zal direct invloed hebben op je binnenboeltje want als je jezelf richt op zaken waar je blij van wordt, zal je enige, maar zeer krachtige plus-emotie je naar een positieve hoogte tillen. Deze plus-emotie is zo krachtig dat het alle min-emoties doet vervagen.
Denk maar aan iemand die verliefd is: geluk is de plus-emotie en die voelt geen woede, angst of verdriet.

Het lijkt allemaal simpel, maar vaak ligt juist daar de oplossing.
Je gedachtegang kan je omgeving, maar ook je binnenboeltje positief veranderen, zodat uiteindelijk de serotonine (gelukshormoon) weer rijkelijk gaat vloeien en zijn werk gaat doen. En dat is een heel mooi hulpmiddeltje tegen een winterdip.

Wil je meer handvatten als HSP-er?

Dan is de workshop Leven Met Energie basis misschien wat voor jou.

Mijn kind loopt vast op school.

Merel is een meisje wat moeilijk meekomt op school. Ze is snel afgeleid en haar werktempo is erg laag. Alles om haar heen ziet ze en reageert erop, waardoor ze nauwelijks aan haar eigen werk toekomt. Dit tot grote frustratie van haar leerkracht, omdat ze al de hele trukendoos uit de kast heeft gehaald om Merel te kunnen motiveren en zo haar werktempo omhoog te krijgen. De onderwijsbegeleidingsdienst van de school heeft ook onderzoek gedaan naar Merels gedrag en ziet in de scores terug dat ze een rem heeft op haar verwerkingssnelheid. Haar verwerkingssnelheid is zo ontzettend laag ten opzichte van haar intelligentie, dat het zorgelijk is. Er zijn geen aanwijsbare redenen waarom ze zo reageert, dus de school en begeleidingsdienst lopen hierop vast.

Via een kort mailtje wordt mij verzocht of ik even mee wil kijken naar Merel, omdat men geen sluitend advies kan geven aan haar leerkracht. Als ik een foto bekijk van Merel, duik ik meteen in haar onderbewustzijn en zie dat Merel een kind is dat ontzettend veel informatie te verwerken heeft en daardoor meer tijd nodig heeft dan andere kinderen. Je kunt het vergelijken met een computer waar enorm veel programma’s tegelijkertijd op gedraaid worden: dan wordt deze trager dan normaal. Hoe hoger de capaciteit van de computer, hoe makkelijker het de programma’s kan draaien. Merel heeft een normale intelligentie, maar omdat er zoveel informatie verwerkt moet worden, neemt haar snelheid om de dingen te verwerken voortdurend af. Ze is daardoor heel erg snel afgeleid, heeft een laag werktempo en het lijkt alsof informatie niet of nauwelijks aankomt bij haar.

Wat is de reden dat Merel zo reageert?

Merel is een Hoog Sensitief Persoon, waardoor ze 10 keer meer informatie naar binnen krijgt dan een ander kind. Ze krijgt dus tien keer meer informatie te verwerken met haar normale intelligentie dan een ander kind. Dan is het logisch dat ze op de verwerking achterloopt vergeleken bij een ander kind.

Hoe kun je dit oplossen?

Het is belangrijk om eerst te achterhalen waarom Merel zoveel informatie naar binnen krijgt die ervoor zorgt dat ze overprikkeld raakt. Vaak in een omgeving met veel onzichtbare prikkels ontstaat er al een overvolle rugzak voor een HSP-er. Als de persoon dan in een omgeving komt waar ook nog onrust, rumoer, drukte en harde geluiden aanwezig zijn, dan is dit vaak de bekende druppel die de emmer doet overlopen. Wil je Merel handvatten bieden, zodat ze met haar gevoeligheid om kan gaan, dan moet je haar niet alleen afsluittechnieken leren, maar ook de ouders en leerkrachten handvatten bieden hoe om te gaan met een HSP-er. Men plaatst een HSP-er graag in een glazen kooitje, wat tijdelijk even rust geeft, maar op den duur een isolement teweeg brengt. Het is daarom van groot belang om een HSP-er niet alleen de afsluittechnieken te leren, maar ook binnen de school- en gezinsstructuren een kijkje te nemen. Kijk bijvoorbeeld goed naar de rust op de werkplek, maar ook naar de werksfeer en de veiligheid van het kind. Zo kun je een passend maat-advies geven waardoor leven met HSP een gave wordt in plaats van een handicap.

DELEN WAARDEER IK.

* Tijdens mijn gratis spreekuur, geef ik graag meer info.

Hoe ga je met een HSP-ertje om en/of paranormaal kind?

In mijn werk ontmoet ik veel paranormale kinderen. Net als bij andere kinderen is een paranormaal kind niet in een hokje te plaatsen qua gedrag en visie op het leven. Wel zijn er kenmerken die je ziet waardoor paranormale kinderen makkelijker te herkennen zijn. Er zijn hele theorieën en benamingen voor dit soort kinderen, maar ik heb een schroom om een kind dat stempeltje te geven. Ik benoem het liever als een niet doorsnee-kind.

Een kind dat paranormale ervaringen heeft en niet weet hoe het ermee om moet gaan, wordt er vaak angstig van. Het heeft al heel erg snel door dat het anders is dan andere kinderen, omdat het dingen kan waarnemen die een ander niet kan zien, ruiken, horen en/of voelen.

Als opvoeders kun je een belangrijke rol spelen in de ontwikkeling van een paranormaal kind. Door een kind serieus te nemen, zal het zich veilig voelen bij je en de ervaringen met je delen. Dit kan heel erg lastig zijn als je deze dingen zelf niet kunt waarnemen.

Maar ook de school kan een toevoeging zijn als hulpbank voor ouders en kinderen. Een kind dat regelmatig de school verzuimt, omdat het angstige nachten heeft gehad, zal in zijn schoolprestaties achteruit gaan. Ik adviseer vaak ouders om te kijken of er een mogelijkheid is om met school te bespreken wat er thuis gaande is. Sommige scholen staan er gelukkig heel erg open voor, maar helaas zijn er ook scholen die het lariekoek vinden. De scholen die er open voor staan, hebben vaak in de loop der jaren  meerdere kinderen ontmoet die dit soort ervaringen hadden en hebben soms een vangnet waar ouders met hun vragen terecht kunnen.

Ongeveer 2 á 3% van onze kinderen heeft paranormale ervaringen. Dat betekent dat er op een gemiddelde reguliere basisschool toch wel meer dan tien  kinderen rondlopen die hetzelfde ervaren. En als we dan ook nog de HSP-ers (20 %) erbij optellen komen we tot de ontdekking dat deze groep wel erg groot is, maar liefst 22 á 23 % van de kinderen is dus paranormaal.

Sommige scholen zijn dusdanig betrokken bij deze kinderen, dat ze zich graag laten informeren over wat er door zo’n kind heen gaat. Het gebeurt regelmatig dat ik word uitgenodigd om het een en ander toe te lichten, wat voor zowel de ouders als de school prettig is. Er wordt namelijk een brug geslagen tussen de twee werelden waar het kind in leeft.

Jammer genoeg zijn er natuurlijk ook scholen die het paranormale volkomen afwijzen vanwege hun geloofsovertuiging. Helaas moet ik dan concluderen dat er dan met twee maten wordt gemeten. In iedere religie aanbidt men iets onzichtbaars, iets wat nooit door anderen waargenomen is. Sterker nog: er worden kerken gebouwd, feesten georganiseerd en boeken over geschreven. Men heeft het over beschermengelen die over ons waken en voor ons zorgen, maar als een kind paranormale waarnemingen heeft, wordt dit naar het rijk der fabelen verwezen.

Ik vind het een verrijking dat kinderen in een dimensie kunnen kijken die niet iedereen kan waarnemen. Door hun onschuld, onbevangenheid  en puurheid kunnen wij veel van hen leren.  Paranormale kinderen zijn erg kwetsbaar, omdat zij door hun onbevangenheid vaak niet zien dat niet iedereen er open voor staat. We moeten voor ogen houden dat de buitenwereld hun spiegel is en deze spiegel is enorm vormend voor hun identiteit. Als het kind niet serieus genomen wordt, zal dit gevolgen hebben voor zijn zelfbeeld. De manier waarop het naar zichzelf gaat kijken is dan allesbehalve positief en dit zal de nodige gevolgen met zich meebrengen.

De juiste instelling vinden voor hoe we met een paranormaal kind om moeten gaan, is op dit moment misschien wel de grootste uitdaging. Moeten we het stimuleren door het tentoon te stellen of moeten we het integreren in de maatschappij?

Ik ben zelf een voorstander van het laatste. Dus niet: het is bijzonder en het vervolgens op een voetstuk plaatsen. Zie het als een gave, zoals er zovele zijn. Een kind dat uitblinkt in tekenen krijgt ook een compliment en wordt normaal behandeld. Zo moet ook met een paranormale gave omgegaan worden.

Als een kind paranormaal is, zijn vaak de verwachtingen te hoog gespannen, want het is immers een gave waar je wat mee moet doen.

Maar als je aardig kunt voetballen wil dat nog niet zeggen dat je prof moet worden. Als je liever bakker wordt, moet dat toch kunnen. Hetzelfde geldt voor een paranormale gave. Niet ieder kind met een gave wordt de nieuwe Derek Ogilvie of Char. Het moet de ruimte krijgen om zichzelf op zijn eigen niveau en eigen wijze te ontplooien. Maar het moet vooral zelf de autoriteit hebben over wat het wil worden. Door het kind op een voetstuk te plaatsen of door het op de voorgrond te zetten – op welke manier dan ook – creëer je een probleem waar het kind vroeg of laat tegenaan loopt. Gewend aan alle aandacht en belangstelling kan het kind zo misvormd worden, dat het zich verheven gaat voelen boven anderen

Ik hoop dat men voor ogen houdt dat je ook van dit voetstuk af kan vallen en dat die klap erg hard en traumatisch kan zijn. Dit geldt voor alle kinderen die een gave hebben: ze moeten leren dat ze niet beter, mooier of meer bijzonder zijn dan anderen. Ieder kind is bijzonder, met of zonder gave. Het is bijzonder omdat het is zoals het is.

In mijn gezin heeft iedereen een paranormale aanleg, maar we doen er erg luchtig over. Als ik weer een rare en melige bui heb, krijg ik vaak naar mijn hoofd geslingerd: mam, je spoort niet, want je ziet spoken. Dit houdt mij in evenwicht. Dat is waarschijnlijk ook de meest gezonde manier om kinderen met hun paranormale gave om te leren gaan: evenwicht creëren door het te relativeren. Mijn motto is dan ook: doe maar gewoon, dan doe je al gek genoeg.

HSP is geen handicap maar een uitdaging

Bianca is contextuoloog. Zij legt de drie p’tjes naast elkaar om een casus vanuit diverse invalshoeken te kunnen benaderen: psychologie, pedagogie en parapsychologie. Bianca  heeft het vermogen om direct in contact te komen met het onderbewustzijn van de mens, waar vele onbewuste processen zijn opgeslagen, waaronder angsten, woede, verdriet en blokkades.

HUCK, DE ENE DAG LIEF, DE ANDERE DAG EEN DRAAK
Drie jaar geleden ben ik bij een mannetje van anderhalf jaar oud geweest, Huck, die enorme slaapproblemen had. Die problemen heb ik toen opgelost en hij kon weer slapen. Onlangs werd Huck vier jaar en ging hij naar de basisschool. Een spannende periode met veel veranderingen voor een kind. Dat had direct zijn weerslag op zijn gedrag. Huck kon zich maar moeilijk aanpassen en zijn gedrag was zeer wisselend. De ene dag was hij erg lief en de andere dag leek het net alsof een draak in hem huisde: hij beet, sloeg, schopte ieder kind en was enorm brutaal tegen de leerkracht.

OVERPRIKKELD
Omdat moeder een alleenstaande ouder was, zochten de instanties het probleem in de thuissituatie. Maar moeder Mel had haar zaakjes juist goed op orde en een echte oorzaak kon dus niet direct worden gevonden. Mel nam daarom weer contact met mij op. Om de oorzaak van zijn gedrag te kunnen achterhalen, legde ik contact met het onderbewustzijn van Huck. Direct liet hij me zien dat hij te veel informatie naar binnen kreeg en enorm overprikkeld raakte op sommige dagen.

MENSELIJKE SPONS
Tijdens mijn workshop Leven met energie kreeg Mel handvatten hoe ze met de overprikkeling van haar zoon om moet gaan. Huck moet zich gaan afsluiten, zodat hij als menselijke spons niet alle emoties en energieën van anderen opslurpt. Huck blijkt HSP-er te zijn en heeft behalve extra voelsprieten, ook een groot absorptievermogen wat emoties en energieën betreft. Een aantal dagen ging het goed, maar Huck viel telkens terug. Logisch, een mannetje van vier vergeet vaak dat hij zich af moet sluiten en heeft eigenlijk hulp nodig van school.

HSP
Mel, een zeer doortastende vrouw, stapte naar de school toe en vroeg of ik wat informatie mocht komen geven over Huck. De school stond niet te springen omdat men een hele andere verwachting had van mijn bezoek. Ik legde ze uit dat maar liefst twintig procent van de wereldbevolking HSP-er is. Velen van hen hebben lichamelijke en psychische klachten omdat ze overprikkeld zijn. In historie-rijke gebieden zie je vaak dat zeer zware energieën blijven hangen, die direct invloed kunnen hebben op HSP-ers.

Deze school staat in Arnhem en daar is in de tweede wereldoorlog veel gebeurd. HSP-kinderen, die dus die voelsprietjes hebben uitstaan, krijgen daarom in deze omgeving continu te veel informatie naar binnen. Zij laten dat meteen in hun gedrag zien met druk, ongeconcentreerd, opstandig en soms agressief gedrag.

ADHD’ER OF HSP’ER?
ADHD is slechts bij een klein percentage van de gediagnosticeerde kinderen een neurobiologisch probleem. Een groot percentage van de kinderen heeft te maken met een vorm van gedragsproblematiek. Een HSP-er die overprikkeld raakt, kan gedragsproblemen hebben. Gedragsproblemen die veel weg hebben van het gedrag van ADHD-ers. Als je nagaat dat 1 op de 5 kinderen HSP heeft, dan is het zeker de moeite waard om dit in een diagnose mee te nemen. Andere hooggevoelige kinderen sluiten zich juist af voor de vele informatie en lijken daardoor onbereikbaar, afwezig en soms zelfs apathisch. Ook met deze mogelijkheid moet men rekening houden als men een diagnose stelt.

HANDVATTEN VOOR HSP’ERS
Door deze kinderen handvatten te bieden zodat ze niet teveel prikkels naar binnen krijgen, voelen ze zich rustig van binnen. De chaos in hun hoofd wordt minder en ook het gedrag verbetert aanzienlijk. De directrice en Intern Begeleider van Huck z’n school, liet ik zien wat Huck rust kan bieden. De directrice was met stomheid geslagen. Bij haar gingen meteen alarmbelletjes rinkelen, omdat bepaalde puzzelstukjes voor een aantal andere kinderen ook op z’n plek vielen. Sindsdien wordt Huck door de leerkracht eraan herinnerd wanneer hij zich moet afsluiten, namelijk als er teveel indrukken op hem afkomen. Slechts een klein geheugensteuntje van de leerkracht zorgt er al voor dat Huck zich heerlijk ontspannen voelt en niet meer overprikkeld raakt. Een super win- win-situatie, want ik kwam voor Huck, maar weet dat ze op deze school nu ook anders naar andere zorgkinderen zullen kijken.

HSP-ertje aan het woord

Ik ben M. en vijf jaar. Ik woon in België.

Omdat ik altijd bang was van de stemmen die ik hoorde en de enge beesten die ik zag, kon ik niet goed slapen.
Ik werd vaak wakker en huilde dan heel veel. Ik vroeg dan aan mama om mijn kussen uit te schudden zodat de stemmen weggingen maar ze kwamen altijd terug! Voor dat Bénazir bij ons kwam heb ik haar een keer op de laptop gezien, dat was echt cool!

Toen konden we praten met elkaar en Bianca trok hele gekke bekken, dat was grappig!
De dag dat Bianca naar ons kwam zijn mijn zusje en ik naar onze tante gegaan! s’Avonds mochten we even langskomen.
Toen ik binnen kwam had mijn mama een gekke ketting om haar nek en papa ook en Bianca was niet alleen bij ons.  Die ketting vind ik nu leuk, ik heb ze op mijn kamer. Ik heb ook nog een hele mooie bijzondere ketting van Bianca gekregen die glinstert heel mooi. Die speciale heb ik onder mijn kussen liggen. Soms wil ik hem aan voor naar school maar dat mag ik niet van mama.
Toen ik op mama haar schoot zat legde Bianca haar handen op mijn schouders. Eventjes daarna ging ze zitten  maar een andere mevrouw kwam toen, ik kreeg het heel erg warm.
Mijn zusje zat bij F. op schoot en die legde ook zijn handen op haar.
Daarna kregen we snoep en hebben we met z’n allen de Kabouter Plopdans gedaan! Dat was heel leuk en Bianca die deed heel gek! Ik heb ook een keer een foto van haar gezien met een oranje pluk i.p.v een witte pluk dat was met voetbal geloof ik. Ze leek toen wel op een Bizon!

Na het dansen zijn we terug naar mijn tante gegaan om te gaan slapen want Bianca was nog niet klaar.
Ik heb nu geen stemmen en beesten meer op mijn kamer en ik huil s’nachts niet meer.

Bianca is nog wel eens terug geweest en toen vond ze mijn geknutselde kerstbal de allermooiste in onze boom!!!

Doei
M. uit Lommel

Ik ben Sib en niemand begrijpt me

Ik ben Sib en 9 jaar oud. Ik ben een heel gewoon jongetje, maar mijn gedrag is vaak bijzonder. Bijzonder omdat ik kleine mannetjes in mijn hoofd heb lopen die ervoor zorgen dat alles in beweging komt. Mijn benen bewegen dan zonder dat ik het wil en mijn armen maken bewegingen die andere mensen vervelend vinden. Ik heb zoveel drukke mannetjes in mijn hoofd dat ze van links naar rechts lopen en dat zorgt ervoor dat het een chaos wordt in mijn hoofd. Ze lopen kriskras door elkaar heen en vaak op de momenten dat ik het net niet kan hebben. Ik moet dan opletten in de klas en door de chaos in het dan niet mogelijk. In mijn hoofd zitten ook mannetjes die alles proberen te regelen. Omdat niemand de baas is en elk mannetje aandacht wil,springen mijn gedachten van hot naar her.
Ik moet dan plotseling denken aan mijn nieuwe bouwpakket, terwijl een ander mannetje aandacht wil voor de tafels die er geleerd moeten worden.

Ik ben Sib, een gewoon jongetje die vaak niet begrepen wordt, omdat ik bijzonder gedrag heb. De mannetjes in mijn hoofd zorgen ervoor dat ik vaak mezelf ook niet begrijp en nu helemaal niet meer, omdat ik iedere keer als enige uit de klas anders behandeld word. Ik zou zo graag mezelf willen zijn, maar dat kan alleen als de mannetjes ook rustig zijn. Ik zou zo graag gewoon willen zijn en niet een andere behandeling willen krijgen dan de andere kinderen uit de klas.
Ik zou zo graag de baas willen zijn over de drukke mannetjes in mijn hoofd.
Ik zou zo graag Sib willen zijn zonder bijzonder gedrag.

Ik ben Sib en ik was een overprikkelde HSP-er die door veel mensen niet begrepen werd. Nu ben ik de baas over de mannetjes en is mijn gedrag niet meer bijzonder.
Ik ben Sib en ik kan ritsen*.

*Ritsen is een snelle afsluittechniek waardoor HSP-ers zich direct kunnen afsluiten voor externe prikkels.
Meer informatie op: afsluittechnieken

Deel je mee voor alle Sib’s die zoeken naar een handvat?

HSP en een glazen kooitje

Twintig procent van de wereldbevolking is extreem gevoelig en ontvangt overmatig veel prikkels waar ze niets mee kunnen doen. Overprikkeling is het gevolg en dat brengt soms vervelende klachten met zich mee, zoals: hoofdpijn, concentratieproblemen, teruggetrokken- of druk gedrag, woedeaanvallen en/of buikpijn.

Maar wat moet je ermee als je kind ermee te kampen heeft en dagelijks klaagt over buikpijn?
Kinderen die zo gevoelig zijn, oftewel HSP-ers zijn, moeten zich afsluiten om zo min mogelijk prikkels te ontvangen. Ze isoleren en ze weghouden van zaken waar ze overprikkeld van kunnen raken is niet altijd de juiste oplossing. Je moet er juist voor waken dat je niet een glazen kooitje voor ze maakt waar ze in moeten leven. Als ze dan op latere leeftijd wel noodgedwongen in een omgeving geplaatst worden waar ze van overprikkeld raken, kan dit ernstige gevolgen hebben.
Een burn-out is een veel gehoorde klacht bij HSP-ers, maar ook depressies. Een sociaal isolement waar ze zichzelf in plaatsen komt regelmatig voor, omdat ze vaak de drukte en negatieve energieën niet aan kunnen.

Mijn advies is om gevoelige kinderen te leren hoe ze met hun gevoeligheid moeten omgaan, want de maatschappij zal zich later niet naar hen schikken.
Je kunt immers als ouder ook niet mee naar het eerste sollicitatiegesprek om te zeggen dat je kind lief is, maar wel een HSP-er waar men rekening mee moeten houden, toch?
Het kind zal zijn gevoeligheid moeten integreren in de maatschappij waar men er geen rekening mee houdt, en uiteindelijk weerbaar worden.

Afsluittechnieken voor gevoelige kinderen zijn zo makkelijk uitvoerbaar dat het binnen een paar seconden gedaan kan worden, zonder dat de omgeving het door heeft.
Goede afsluittechnieken zijn toepasbaar is crisissituaties, zodat er gelijk rust wordt verkregen. Rust doordat de voelsprieten worden ingetrokken en dat is nou net wat een HSP-er af en toe even nodig heeft.

Deel je mee zodat er meer duidelijkheid komt voor HSP-ers?

Is een huisreiniging zweverig?

Spiritualiteit wordt soms als zweverig betiteld omdat het niet tastbaar is.

Dat je ook op een nuchtere en rationele manier met spirituele zaken om kunt gaan, dat is bij vele mensen niet bekend. Met name het onderwerp huisreinigingen geeft vaak bedenkingen.

Als men gaat verhuizen, dan steekt men er vaak heel veel tijd en moeite in om het nieuwe onderkomen naar wens te maken. De sfeer en inrichting van de vorige bewoners past dan niet bij je eigen smaak. Ook wordt er – voordat je het huis intrekt -een grondige schoonmaakbeurt gegeven, zodat je in een fris huis kan starten. Alle tastbare zaken worden aangepakt om er een heerlijk leefbaar huis van te maken

Maar wat men vaak echter vergeet, is dat -wanneer een huis bewoond wordt – je ook te maken hebt met mensen die zich emotioneel ontladen. Verdriet, woede, angst, teleurstelling en andere emoties kunnen het huis dusdanig vervuilen dat het onleefbaar wordt. Op het oog kan het een mooi, fris huis zijn, maar zodra je er een langere tijd in zit, dan voel je de zwaarte over je heen glijden. Vermoeidheid, slaapproblemen, nek-en schouderklachten, buikpijn en allerlei onverklaarbare klachten openbaren zich dan. Je kunt er niet echt de vinger opleggen, maar een onbestendig gevoel bekruipt je dan soms. Als je tot de groep mensen hoort die extra gevoelig is – en dat is 20% van de bevolking – ,dan kunnen de klachten zo erg worden dat een burn-out of depressie het gevolg kan zijn.

Een huis ontdoen van negatieve energie is dan een oplossing die vele klachten kan laten verminderen en zelfs kan laten verdwijnen. Een mens is niet gemaakt om in min-, oftewel negatieve energie te leven. Als je huis in de min staat, dan zul je er op allerlei fronten ‘last’ van hebben.  Een huis energetisch laten reinigen is dan een verlichting en dan moet je dit niet doen met salie en/of wierook, want dan ben je nog verder van huis.

Je huis laten reinigen is minder zweverig dan men denkt. Als je een huis betrekt, dan wil je een frisse nieuwe start maken. En dat betekent dus ook dat je niet de emotionele ontladingen van de vorige bewoners wil ervaren en in je leven wilt brengen.

Een frisse start is dus ook op emotioneel gebied nodig, want alles om ons heen bestaat uit energie en iedere energievorm bestaat uit min en plus. Een mens gedijt het beste in plus-energie, zeker als je een nieuw begin wilt maken.

De gedachten van een extroverte HSP-er

Ik ben net zoals jij, maar toch heel anders.

Ik voel dezelfde gevoelens, ervaar dezelfde dingen. Maar gewoon net een beetje heviger.

Als ik gelukkig ben, ben ik dolblij. Als ik boos ben, ben ik heel boos. Als ik verdrietig ben, ben ik er kapot van. Als iemand me pijn doet, voelt het alsof de hele wereld ten onder gaat. Alsof ik steeds opnieuw ervaar hoe erg het nu net was.
Soms neem ik alles persoonlijk. Bij alles wat er gebeurt lijk ik betrokken. En omdat mijn hersenen iets anders werken dan bij anderen, moet alles er bij mij op een andere manier uitkomen, meestal via mijn grote mond. Ik klink misschien boos. Je denkt misschien dat ik overdrijf. Maar omdat ik – bij wijze van spreken – geen uitlaatklep in mijn hersenen heb, zijn dingen die er met mij gebeuren meteen heel groot voor mij. Ik krijg geen kans om met mijn gedachten dingen voor te sorteren en de onzinnige gedachten eruit te filteren.

Ik ben geen slechte luisteraar, maar soms vind ik het moeilijk om me te concentreren. Een kraan die druppelt, een auto die voorbijrijdt; al dit soort dingen kunnen me afleiden. Ik zie je lippen bewegen, maar soms, het spijt me, kan ik me niet concentreren op wat je zegt, hoewel ik het echt probeer.
Ik wil jou niet negeren, maar er zijn gewoon zoveel andere dingen om naar te luisteren. En als we in een volledig stille ruimte zijn, luister ik niet naar de stilte maar naar de gedachten in mijn hoofd. Want daar, daar het nooit stil.

Soms word je moe van me omdat ik je iets heb gevraagd en bijna onmiddellijk daarna dezelfde vraag opnieuw stel.
Nee, ik ben niet dom of heel langzaam van begrip. Het antwoord dat je me gaf is gewoon verloren gegaan tussen al de andere gedachten in mijn hoofd. Dus dan moet ik het opnieuw vragen. En misschien nog een keer om het echt te onthouden.
Ik kan niet rustig op de bank liggen voor een avondje films kijken. Na een tijdje begint het te kriebelen in mijn lichaam, verlies ik mijn concentratie, en kijk ik naar alles behalve wat er gebeurt op het scherm. Dan vertelt mijn lichaam dat ik wat anders wil doen. Mijn geduld is alweer opgeraakt, hoe goed de film ook is. Geef mijn vermoeide hersenen dan een pauze van tien minuten, zodat we weer verder kunnen kijken. Mijn hoofd kan al die indrukken gewoon niet zo snel verwerken.

Word je boos door mijn eeuwige gefriemel aan mijn telefoon, kleding en alles wat ik in mijn handen kan krijgen? Het is gewoon mijn manier om me te concentreren.

Af en toe kan jouw gevoelens niet begrijpen. Maar ik begrijp zo veel meer dan dat ik onder woorden kan brengen.
Want als ik ergens sterke gevoelens over heb, worden mijn hersenen door deze emoties in beslag genomen en krijg ik geen woord over mijn lippen. Dan ben ik druk bezig om mijn lichaam te beheersen, zodat ik geen ongewenste acties tegen mezelf of tegen anderen ga uitvoeren.

Laat ik overal dingen slingeren?
Chaos is mijn manier om orde te houden. Want het is een chaos in mijn hoofd, dus voel ik mij veilig in de chaos. Dan heb ik juist het gevoel dat ik alles onder controle heb.

Ben je verrast dat ik het ene moment boos word en het volgende moment heel blij ben? Probeer het niet te begrijpen. Mijn stemming wordt volledig beheerst door mijn gevoel, dat altijd de overhand krijgt. En die emoties kunnen snel veranderen. Mijn hersenen zijn constant in beweging.

Waarom heb ik vaak conflicten met anderen? Dat is gewoon omdat ik een hekel heb aan onrecht en weiger om weg te kijken, als andere mensen in de problemen komen.
Me ergens mee te bemoeien is mijn specialiteit. Ik doe het niet om vervelend zijn, maar omdat ik niet de lafheid heb die kenmerkend is voor andere mensen. Ik denk niet aan de gevolgen van mijn acties en begeef me vaak in gevaarlijke situaties met mensen waar ik medelijden mee heb.

Je denkt misschien dat ik een expert ben in het mezelf in verlegenheid te brengen. Je ziet het goed: ik kijk niet goed uit, spring in plassen water of lach hardop in gênante situaties. Ik doe wat er in mij opkomt. Zoals ik me op dat moment voel. Ik heb geen tijd om na te denken over wat andere mensen over mij zullen denken. Er er zijn zoveel dingen die me afleiden.

Ik kan instructies niet zo snel begrijpen. Soms moet je me tien keer iets uitleggen, tot ik het in één keer begrijp. Of als iemand anders het uitlegt en ik het ineens begrijp. Voor mij is het niet het belangrijkst wat je precies zegt, maar hoe je het zegt.

Word je er moe van dat ik altijd de sleutels verlies als we ergens heen gaan? En ze dan thuis gewoon in mijn jaszak vind?
Het is gewoon even wennen. Mijn brein is zo druk met de omgeving dat het geen tijd heeft om zich te herinneren waar dingen uiteindelijk liggen.

Wij, mensen met ADHD en extro HSP* leven intensief. We willen meer weten. Wij haten meer. We rouwen meer. Maar we hebben ook meer lief. Want als we van iemand houden, doen we het niet alleen met ons hart, maar met ons hele lichaam.
Maar als je voelt dat je er even niet meer tegen kan? Neem dan een pauze. Neem een pauze van ons, we kunnen we heel stressvol zijn. Er is altijd wel iets met ons aan de hand. We zijn constant in beweging. Maar we zijn niet alleen intens en hyperactief. We zijn ook intelligent en creatief. We hebben gewoon een andere manier om over dingen na te denken, omdat onze hersenen niet filteren. We moeten overleven met onze eigen manier van zijn en onze eigen manier van handelen.
Je moet ons een kans geven.

Geef ons een kans om precies te zijn wie we zijn, laat ons profiteren van alle positieve dingen die onze structuur met zich meebrengt, en geef ons de kans om te laten zien hoeveel we om je geven. Je zult ons uiteindelijk begrijpen. En wees er trots op dat je deel uitmaakt van onze reis en ontdek de wereld via ons perspectief.

ADHD medicijnen werken niet.

Het slikken van medicijnen tegen ADHD is controversieel. Uit sommige studies blijkt dat kinderen de medicijnen veel te snel krijgen of dat ze er verslaafd aan raken. Daar komt nu een probleem bij: ze werken in veel gevallen niet of nauwelijks.

Het Johns Hopkins ziekenhuis in de VS heeft een proef gedaan met 180 kinderen die zes jaar aan de medicijnen tegen ADHD waren. De kinderen waren gemiddeld 10 jaar oud. Van deze 180 kinderen hadden er 160 nog steeds onverminderd symptomen van ADHD, bij de overige 20 was er een kleine verbetering te zien. Sterker nog: de kinderen die medicijnen kregen, vertoonden gemiddeld meer symptomen dan kinderen met ADHD in een controlegroep die niets slikte, maar een regime volgde van veel sport en gezond eten.

De onderzoekers kunnen niet zeggen of de tegenvallende werking van de medicijnen komt doordat kinderen de verkeerde dosis krijgen, de verkeerde medicijnen slikken of omdat de pillen de verkeerde ingrediënten bevatten. Ze concluderen wel dat ADHD een chronische ziekte is met heftige verschijnselen als drukte, slechte concentratie en impulsiviteit.

Bron: Alexandra Wong